Want deze keer startten we het concert achterin de kerk, onder het orgel dat bespeeld werd door Harm Hoeve uit Rouveen. Vanaf deze bijzondere plek spraken (zongen) wij de ‘Zegenbede’ uit over de aanwezigen. En onder de machtige klanken van het orgel golfde ook het massieve ‘Dank sei dir Herr’ van George F. Händel door de kerk. Na deze bijzondere start liepen we vervolgens naar onze vertrouwde plek rondom de preekstoel voorin de kerk, terwijl we al zingend het publiek een voorspoedig nieuwjaar wensten.
Daar ontrolde zich ook het vervolg van het programma. Zo werd ‘The Rose’ prachtig begeleid door altsaxofonist Klaasjan Pullen (foto) en liet koorsolist Albert Wessels zijn zangkunsten horen bij ‘You’ll never walk alone’ en ‘Gloria, the gift of live’. Slagwerker Obed Redder liet de vonken van zijn drumstel springen en Gezinus Veldman teisterde de pianotoetsen bij ‘Root beer rag’ van Billy Joël. Bij ‘Stars and stripes forever’ was er prachtig samenspel te horen tussen organist Harm Hoeve en pianist Gezinus Veldman.
Veel arrangementen zijn van de hand van onze dirigent. Zo mixte hij muziek van J.S. Bach met die van Procol Harum, dat met orgel- en saxofoonbegeleiding het fraaie nummer ‘A whiter shade of Bach’ opleverde.
Technisch hoogstandje halverwege het concert was het nummer ‘Non desistas’ van J.S. Bach, waarin ook ons koor liet horen tot veel in staat te zijn.
Het concert eindigde even verrassend als het begin. In het Schotse blokje klonk eerst het weemoedige ‘Auld lang sine’, waarna het slotstuk aan bod kwam: ‘Mull of Kintyre’ van Paul McCartney-Laine. Een apotheose, waar tot verrassing van velen ook doedelzakspeler Rob van Beekum zijn bijdrage aan leverde. Zo kwam er een daverend eind aan een verrassend Nieuwjaarsconcert.